BU SEFALET BİR GÜN FELAKETE YOL AÇACAK

Rusya’nın ücra bir köyünde, rayların vidalarını sökerken yakalanan bir köylü sorgu odasındaydı.

Müfettiş: "Binlerce insanın canına kastettiğinin farkında mısın? Neden söküyorsun o vidaları?"

Köylü:"Sadece bir vida beyim... Oltama ağırlık yapması için lazım. Ben kimseye zarar vermem. Hem tüm köy böyle yapar; bir vidayı sökeriz, birini bırakırız. Fizik dersinde öğrendik, yük dağılır, tren devrilmez."

Müfettiş: "Delilik bu! Muhtar görmüyor mu bunu?"

Köylü: "Görmez olur mu? Karakolun ve kendi evinin kilitlerini bile bu vidalardan yaptırdı. Bedava sonuçta..."

Müfettiş: "Peki ya maaşınızı artırsak? Vazgeçer misiniz bu hırsızlıktan?"

Köylü: "Mesele para değil beyim, mesele alışkanlık. Adaleti ve ahlakı çocukken öğretmezseniz; büyüdüğümüzde cebimiz para görse de biz o vidaları sökmeye devam ederiz."

Müfettiş, bu cehaletten dehşete düşerek raporunu yazmak üzere başkente giden trene bindi. Camdan dışarıyı izlerken kendi kendine mırıldandı: "Bu sefalet bir gün felakete yol açacak..."

Tam o sırada ray kenarında elinde iki tane vida tutan küçük bir çocuk gördü. Çocuk gülümseyerek el sallıyordu. Müfettiş dehşetle bağırdı: "Treni durdurun!"

Ama çok geçti. Kulakları sağır eden o metal çatırtısı duyuldu.

Çocuk ne fizik biliyordu ne de "bir söküp bir bırakma" kuralını. O sadece büyüklerinden gördüğünü yapmıştı; ama yan yana iki vidayı birden sökmüştü. Tren devrildi.

Cehaletin ektiği tohum, adaletsizliğin suladığı toprakta dev bir felaket olarak biçilmişti.

Rus Yazar A. Çehov’un “Kötü Niyetli” eserinden bir alıntı)

ASIL SUÇLU KİM?

 Asıl suçlu veya suçlular kim?

Yargıç karşısında da aynı şeyleri anlatıp, suçunu gizlemeyen köylünün durumu bugün herkese içler acısı verilen bir ders niteliğindedir. Yargıca amacının treni devirmek olmadığı, sadece balık avında olta ağırlığı yapmak için vida sökmek olduğunu anlatır. Yargıç ona bu hareketin bir felakete yol açabileceğini anlatmaya çalıştıkça, köylü kendi mantığıyla cevap verme peşindedir. “Biz yıllardır bunu yapıyoruz. Hem bütün vidaları sökmüyoruz. Bir atlayıp, bir söküyoruz. Hem bu yöntemle de köy şefimiz raylardan söktüğü vidalarla kendisine ev yaptı. Kötü olsa sizin atadığınız köy şefi de vida söker, kendine ev yapar mıydı?

Asıl suçlu veya suçlular, cehaleti normalleştiren toplum, çıkarı ahlakın önüne koyan düzen, “bir şey olmaz kültürü ve yanlışa sessiz kalan herkes değil mi? Kısaca bazı toplumlar bir anda çökmez, Önce vidaları gevşer ve yavaş yavaş felakete doğru bir vida daha yaklaştırılır.

KANDIRILMIŞLIĞA “ŞÜKR” EDİLİR Mİ?

Şükretmek; “hakkınız olan iki ekmeğin birini kaptırıp, kalan bir ekmek için şükretmek” değildir. Allah’ın bizden istediği “şükr” bizler için lütfettiği maddi/manevi nimetlerin ‘O’ndan geldiğini bilmek, kalben inanıp, dille ikrar etmek ve rızası yolunda kullanmaktır. Yalnızca “çok şükr” demekten ibaret olmadığını, kalbi, dili, ve eylemleri kapsayan bütüncül bir kulluk duruşudur. Öncelikli şükür de, vermiş olduğu “akılla” ilgilidir.

AMA ŞAPKASI DA VARDI! (fıkra)

İsrailli dindar bir kadın, kumsalda oynayan torununu izlerken dev bir dalga gelir ve çocuğu kaptığı gibi götürür. Kadıncağız, “tanrım, tek torunum o benim. Kurtar onu, yalvarırım sana” der. Derken koca bir dalga daha gelir ve çocuğu sağ salim kıyıya bırakır. Kadın torununa bakar ve göğe seslenir: “Şapkası da vardı ama”